druivig.x42.net

Er waren voor deze wijn al grote glazen voorgeschreven, een richtlijn die we natuurlijk braaf opvolgden, maar dat is zeker niet voor niets: deze 100% Mencia heeft absoluut lucht nodig. In eerste instantie deed de neus helemaal niets, maar na een kwartiertje werd dat beter: diep rood fruit, hoewel wel met een alcoholische boventoon en... iets rokerigs? Mooie kleur ook, en de afdronk is soepel, beetje herfstachtig, maar dan niet op een oh-jee-een-natte-krant-deze-wijn-is-slecht manier, meer een hint van verse paddenstoelen.

Enige probleem is dat het allemaal een beetje bij 'een hint van' blijft, en dat, net als in de neus, aan het einde toch vooral de alcohol en net-iets-te-overheersende tannines blijven hangen. Wellicht had deze gewoon nog een jaartje op de fles nodig, maar daar zijn we dus niet zo van. Wel veelbelovend, maar beloftes kun je helaas niet drinken.

Portugese rode wijn... we houden ons hart bij voorbaat vast, maar de witte variant van dit domaine wist ons wel te bekoren. Deze begint ook wel goed: dierlijke neus, zelfde afdronk, en dan... ja, niet zo bar veel, maar in ieder geval geen onprettige zuren, waar de Portugezen wel soort-van in grossieren. Prima in balans, maar bij iedere vorm van eten nogal underpowered, en... ja, wel doordrinkbaar, maar niet bijzonder.

Als je de concurrentie even buiten beschouwing laat, zou dit waarschijnlijk een perfecte terraswijn zijn: licht gekoeld is'ie absoluut uit te houden. Maar niet zo'n fijne pretwijn als de Encruzado-Bical; wellicht is dat iets waar men in de komende jaargangen wat aan kan doen. Wij zijn in ieder geval benieuwd, en beter dan dat wordt het nu even niet.

We waren al voorbereid op een complexe wijn, dus de grote glazen stonden klaar. En terecht: neus is veelbelovend kruidig, met een beetje olie, bijna Riesling-petroleum, en dat zet door in de afdronk. Enorm veel smaken: fruit, kruiden, zelfs een beetje een zoetje, maar allemaal goed in balans. Evolutie in het glas is ook zeker aanwezig, hoewel de smaak er bij hogere temperaturen niet echt op vooruit gaat, want dan gaat het, op zich enorm interessante, dessert-wijn-aspect nét iets teveel de boventoon voeren: kleine scheutjes direct-vanuit-de-koelkast verdienen de aanbeveling.

Voor een Rhône-wijn heeft deze absoluut Bourgogne-ambities: prima structuur, maar vooral héél veel smaak, die ook bij de maaltijd overtuigend overeind blijft. Aardig wat depot, maar gelukkig van het type dat z'n plek-op-de-bodem kent. Een beetje moeilijk te plaatsen, maar absoluut prima wijn!

Een Blanc de (Pinot) Noirs, die hadden we toevallig ook net in een Champagne-variant geproefd, en dat was een feestje: diepe toast gecombineerd met prettige frisheid. Wegens gebrek aan gist blijft de toast hier een beetje uit, en ook de kleur is niet zo bijna-strak-wit als de bubbelvariant, maar de mooi gebalanceerde zuren gecombineerd met een aards/mineralige rijpingstoon zijn zeker vergelijkbaar.

Het 'Deep Blue' van het etiket past prima bij de licht ziltige aard van de wijn, waarmee ook direct duidelijk moge zijn dat dit geen standaard-roseetje is. Toch makkelijk drinkbaar, absoluut weer eens wat anders, en hoewel spijs bij deze wijn toch wel onverwacht snel overheerst, zeker een toppertje!

Onze moeizame relatie met Portugese wijnen is elders al voldoende beschreven, maar desondanks houden we hoop. En terecht, blijkt met deze witte blend van inheemse-druiven-waar-je-nog-nooit-van-gehoord-hebt: héél veel mineralen in de neus, en een afdronk die doet denken aan een stille Champagne. En daarna is er de diepgang van iets van een Bourgogne, nét iets te fris om de vergelijking echt te kunnen onderbouwen, maar zeker prettig. Dus, ja, uiterst drinkbaar!

De diverse tonen en smaken zijn wel wat schuw-c.q.-vluchtig: voordeel is dat iedere slok soort-van een nieuw avontuur is, maar nadeel is dat de gastronomische potentie wat wordt ingeperkt. Maar daar hadden we deze nu nét even niet op uitgezocht, en als high-end pretwijn voldoet dit meer dan prima.

Volgens de officiële systematiek van het Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne zou dit eigenlijk par défaut een Champagne d'âme moeten zijn: een absolute top-expressie van wat het gebied te bieden heeft. Want deze special club is expliciet gemaakt om wijnmakers te imponeren, en mag ook uitsluitend worden uitgebracht als aan een uitgebreide set eisen is voldaan, inclusief goedkeuring door de vakbroeders.

Wat ons vooral interesseert is de herkomst (alleen eigen wijngaarden: Hautvillers, Dizy en Mareuil-sur-Aÿ in dit geval), en de lange rijpingsduur: bijna 8 jaar sur lie, hoewel de fiche technique over de exacte bewaarmethode tijdens de rijping verder niet zoveel zegt. In het glas is het absoluut een champagne de corps: (licht)gouden kleur, boter, graan en kruiden in de neus, en een afdronk die staat als een huis. We aten er blini's met ganzenlever en rauwmelkse blauwschimmelkaas bij, en dat was absoluut acceptabel.

Maar: hoort dit in onze bubbel-top-10? Nee, helaas, zonder eten erbij overheersen de zuurtjes nét iets te veel, en laat het terroir zich nét iets te weinig gelden. Plus, het ultra-betaalbare-broertje-dan-wel-zusje dat Insolent heet heeft de concurrentie niet echt nodig...

De gootsteen werd al helemaal enthousiast toen deze fles in zicht kwam: ongefilterd, dus klinkt als natuurwijn met nota bene zichtbaar depot, en dus grote kans dat er binnenkort wat te genieten valt! Dat viel tegen: er was wel wat verwarring over wat voor soort wijn dit nu precies was, want het was wel héél rood, maar dat blijkt in Tavel heel gewoon te zijn voor de rosé's en the more you know, etc.

Maar goed: Grenache and Cinsault en geoogst en opgevoed op een champagne-achtige manier zonder al te veel poespas. Eindresultaat is bijzonder smakelijk (sorry, gootsteen!): kruidig, maar ook enorm veel aardbeien, met hele prettige zuren. Gastronomisch prima inzetbaar, maar eigenlijk gewoon zo ook prima drinkbaar. Of het iets met Franse protest-rap te maken heeft blijft onduidelijk, maar al met al was deze Rhônewijn inderdaad wel iets waar we op zaten te wachten.

Griekse bubbels: geen standaardkost, en dat vinden we over het algemeen altijd wel leuk. Mooie lichtroze kleur, enthousiaste mousse met kleine belletjes, initieel wel enthousiast (echter zeker niet Moët-offensief-hard) maar die het wel al vrij snel opgeven. Niet zo bar veel in de neus: beetje aardbei, wat voor een methode classique rosé niet ongebruikelijk is. Afdronk is strak-en-strak droog en bevestigt de neus, met wat aanvullende en corresponderende zuren.

Puur als aperitiefwijn is deze iets teveel van het goede, en helaas blijven de prestaties bij wat eten (blini's met zalm, garnalen en kaviaar) ook een beetje onder de maat. Absoluut een prima wijn dit, heel mooi gemaakt enzo, maar de vraag waar dit nou echt perfect bij zou zijn, blijft onbeantwoord.

Beaujolais Villages: alleen de naam al roept zomerse taferelen op. En dat komt goed uit, want op het moment dat we deze open trekken bij een steak-en-pesto-pasta-maaltijd is het ruim 30 graden buiten. Licht (mwah, eigenlijk wel flink) gekoeld, en soort-van spannend, want waar de regio nou bepaald niet om bekend staat is goede wijn (Is de Beaujolais Primeur binnen? Mooi, blijven wij buiten!). Maar zowel temperatuur als kwaliteit bevallen prima: mooie kleur, fris, fruitig (framboos, aardbei), maar zonder concessies aan de diepgang; prettige tannines.

Voor wat qua classificatie eigenlijk een tafelwijn is, overstijgt deze de verwachtingen enorm, en de website van de bepaald a-typische wijnmaker belooft nog meer moois. We gaan zeker een keer proeven!

Wijn uit... Zweden? Ja, waarom niet. Neus is prima, afdronk initieel ook veelbelovend, beetje als een Bourgogne. Maar, er zijn ook wat frusterend-vervelende trekjes: beetje zuur, beetje wrang, beetje waterig. Allemaal niet compleet diskwalificerend, maar... niet geweldig. Maar ook zeker niet vreselijk, en met een beetje eten erbij gaat het allemaal wel.

De gebruikte druivenrassen (Souvignier Gris en Solaris) leveren in Nederland al toppertjes op, en het wijnhuis is ook zeker ambitieus, dus we blijven nog even open-minded over deze koel-klimaat-expressie, maar deze fles was voornamelijk een noviteit.