druivig.x42.net

Meestal lopen Duitsers érg te koop met hun Spätburgunder, maar bij deze ontdek je die aanduiding pas achter op de fles: de voorkant heeft met 'Pinot Noir Reserve' duidelijk méér ambities dan deze doorgaans-nogal-pretdruif. En niet geheel ten onrechte: neus is behalve fruitig ook licht rokerig en heeft een hint van paddestoelen-op-een-mooie-herfstdag. Afdronk sluit zich daarbij aan, met mooie tonen van koffie en een klein beetje vanille zelfs.

Initieel lijkt er een wat wrange noot te bespeuren, maar met wat meer lucht blijkt dat meer iets van cranberry te zijn, en de prettige zuren blijven perfect in balans met de smaakmakers, waardoor de wijn zowel culinair inzetbaar als sec prima te drinken is: de body is licht zonder waterig te worden.

Al met al een hele elegante expressie van het genre, en een goed voorbeeld van de enorm toenemende kwaliteit die uit de AOC Baden komt de laatste tijd!

Dat 'Fuocoallegro' op het label deed ons even vrezen dat ze in Italië wéér een nieuwe druif hadden verzonnen, maar het blijkt gewoon 100% Piedirosso te zijn, en... dat zei ons óók werkelijk niets. Allora, per Wikipedia: een zeer oud autochtoon ras uit Campanië dat voornamelijk goed gedijt rond de Vesuvius.

Nou komen er uit die streek veel prettige dingen, maar rode wijn hoort daar over het algemeen niet bij, dus we waren zeer benieuwd. Fraai label (dat qua stijl een opvallende gelijkenis vertoont met het nabijgelegen Passo delle Tortore, wat met dit domaine, behalve misschien de grafisch ontwerper dan, niet zoveel te maken heeft), maar belangrijker: mooie neus, diep fruit en wat dierlijkheid. Initieel weinig vulkaan (maar over de wenselijkheid daarvan lopen de meningen natuurlijk sowieso uiteen). Afdronk volgt de neus: amarenakersen, kléin beetje leer, prima in balans, vriendelijke tannines. En met genoeg lucht komt ook de rokerige mineraliteit van de Vesuvius naar boven.

Piedirosso staat in Italië niet héél hoog aangeschreven (omdat je natuurlijk uit Campania alleen wit drinkt), maar als deze fles representatief is, missen ze daarmee toch écht wel wat. Meer voor ons, zullen we dan maar denken...

'Chardonnay' en 'Reserve' in één zin zijn vaak een opmaat naar te-boterige en te-houterige overdaad, maar die verleiding hebben ze nabij het Zuid-Afrikaanse/Atlantische dorpje Hermanus prima weten te weerstaan: de 2023 "Creation Heaven Earth" is mooi in balans en een prima representatie van het 'cool climate' karakter van Walker Bay.

Niet alleen een monocépage, maar ook nog eens single-vineyard, wat voor een relatieve uithoek van de Hemel & Aarde Vallei (waar tot 20 jaar geleden voornamelijk bulk-druiven vandaan kwamen) zeker een prestatie is. Maar: tegenwoordig is de concurrentie als het aankomt op boutique wineries daar heftig, is de kwaliteit enorm toegenomen, en deze wijn komt onder aan de streep nét even wat 'power' tekort.

Grappig genoeg niet helemaal aan het einde: die komt wel gevaarlijk dicht in de buurt van een Bourgogne, maar nét daarvoor is er even een waterig dipje in de smaakbeleving (wellicht omdat deze fles toch nog even een paar maanden had moeten liggen), die dit nét geen toppertje maakt. Prima fles voor bij een stevige vismaaltijd, maar niet iets dat helemaal aansluit bij de prijs en ambities.

Van de Chenin Blanc kennen we vooral de Zuidafrikaanse expressies, dus deze Franse-variant-in-een-Duitsachtige-fles uit een ons onbekende AOC stemde ons nieuwsgierig. En, om Louis v.G. te parafraseren: c'est un gateau entièrement differente! De diepe kleur in het glas hint al op bovengemiddelde complexiteit, en hoewel de neus met fruit-en-iets-exotisch wel redelijk met de verwachtingen overeenkomt, valt ook daar zeker méér te bespeuren. Afdronk is elegant, met de tonen uit de neus en een hint van hout en mineralen, maar initieel wat off kilter. Dat lost zich met wat walsen vrij snel op: als we de proefnotities van te voren hadden gelezen, hadden we dat kunnen weten, en waren de Bourgogneglazen uit de kast gehaald, maar soms is het ook leuk om zélf te herontdekken dat lucht vaak best wel goed is voor een wijn.

Anyway... De hoeveelheid gelaagde smaken hier is bijzonder, en bijna overweldigend: kruiden, mineralen, honing, perzik, hout. Maar nog steeds prima om sec te drinken, hoewel het bij een lichte maaltijd met gerookte kip ook helemaal prima ging; en ondanks dat het zeker geen gastronomische wijn is, overleeft'ie wat vet en zout prima. Grootste probleem? Dat één fles eigenlijk niet genoeg is om alle aspecten ervan te ontdekken. La vie est souffrance...

Wijn met 90% Carricante en 10% Catarratto, waarbij je zoals bij veel Italiaanse druiven de indruk krijgt dat ze de namen ter plekke verzinnen, maar deze schijnen echt heel inheems Siciliaans te zijn en na DNA-tests een redelijk op zichzelf staande familie zelfs. Mooie strogele kleur in het glas in ieder geval, veel mineralen in de neus, en met bush vines van tot 100 jaar oud een kans op een hele diepe afdronk. Dat klopt zeker, en niet op een vermoeide manier, maar met heel veel frisheid: citrus, maar niet overheersend, met smaak en zuren mooi in balans, en ook een prettige hint van de natuurlijke gist waar de wijn 10 maanden mee op staal heeft doorgebracht.

Ondanks de DOC Etna missen we de vulkaan een beetje, en ook het hooggelegen aspect van de zona di produzione is niet enorm waarneembaar, maar de noordelijke ligging daarvan wel: behalve prettig mineralig is de afdronk ook licht zoutig. Erg bekend buiten Italië lijkt deze wijn niet, en de Italianen op Vivino lijken niet bijzonder onder de indruk van deze specifieke expressie (wat suggereert dat er nog véél beter moet zijn, en we zijn benieuwd!), maar voor ons is'ie dermate verrassend en prettig drinkbaar dat we dit voorlopig even als topwijn noteren.

Naam van zowel het domaine als de wijn zelf zijn nogal een mondvol én uit een AOC én van een druif (Jacquère) die we niet zó vaak voorbij zien komen. En dan ook nog een sjiek label, dus spannend! Neus is ook zeker deftig: ingetogen citrus met een vleug complexe mineralen, en dat wordt bevestigd door de afdronk: heerlijk fris, duidelijke zuren, maar die overheersen de diepe smaak absoluut niet.

Door die prima balans is deze wijn vast heel breed inzetbaar (en blijkbaar is dit ook expliciet als een expressie van de culinaire kwaliteiten van druif en terroir bedoeld), en hoewel je het waarschijnlijk niet al te moeilijk moet maken, doen gegrilde vis en vooral oesters het er waarschijnlijk prima bij. Waarschijnlijk, want wij dronken 'm puur als aperitif, en vonden het in die hoedanigheid een absoluut pareltje.

Rosé uit de Bourgogne is voor ons nieuw (en Marsannay blijkt ook de enige lokale AOC te zijn waar dat sowieso mág), en de grote vraag was of dit de Chablis-kant op zou gaan, of meer die van de vulling en rijpheid uit Màcon. Jaartal en 14% alcohol suggereren een beetje het laatste, en ook de kleur in het glas is mooi diep en past in die richting. Neus doet in eerste instantie niet zo vreselijk veel, maar als de wijn een beetje opwarmt is er veel fruit te vinden, en de afdronk is zonder meer bijzonder: beetje drop, héél licht oxidatief, hout, zeker fris, zeg het maar. Blijkt een Pinot Noir te zijn, maar daar moesten we de fiche technique voor opzoeken, want in het glas is dat zeker niet direct duidelijk.

Wát je er qua smaak ook uithaalt: een terrasknaller is dit absoluut niet, wel wijn die culinair prima inzetbaar is. Bij sushi werkt'ie perfect samen met zowel de vettige vis als de pittigere en zoutiger onderdelen, en dat is voor een rosé geen geringe prestatie. Toppertje dus? Nee, helaas niet helemaal: uiteindelijk ontbreekt nét een stukje diepgang, wat onze interesse in een tweede fles van een verder wel bijzonder interessante wijn toch doet afnemen. Wellicht zou een jaartje extra flesrijping hebben geholpen, maar dat is bij ons nooit een enorm kansrijk traject...

Allora, Xinomavro (natuurlijk!) uit Naoussa (noordpuntje van Paros, zegt Google Maps, maar die zegt de laatste tijd wel meer vreemde dingen...), blijkbaar de 'Barolo van Griekenland'. Met 12,8% alcohol hebben wij zo onze twijfels, maar voor de zekerheid hebben we toch maar een borrelplankje laten aanrukken, en de boel van te voren uitbundig gekarafeerd. Dat laatste bleek niet zo enorm nodig: de mooie, roestige, kleur van de wijn komt wel goed tot z'n recht, maar grote glazen (ook voorzien!) waren op zich ook al afdoende. Snacks zijn zéker aan te raden hier.

Uit 2017, dus niet bepaald jong, maar in de neus wel degelijk prettig fris en kruidig, met een soort-van mousse van mineralen bovenop, die langzaam in het glas zakt, zeker niet op een irritante, maar meer op een smaakbepalende manier, in de vorm van wat... rokerigheid.. olijven? Sec is dit in ieder geval allemaal nét iets teveel, maar in combinatie met stevige ham, pikante kaas/mosterd, en parmezaan-geïnspireerde kaaskoekjes, is dit echt een genot. Bij zoet (chocola/pistache) gaat de wijn redelijk roemloos ten onder, maar dat geeft alleen maar aan dat degenen die Barolo-vergelijkingen maken het niet helemaal begrijpen: dit is een 100% op zichzelf staande expressie van ongeveer hetzelfde terroir, en afgezien van betaalbaar ook elegant, perfect in balans, en iets wat je kunt drinken op een moment dat je nog nét iets meer te doen hebt dan gaan slapen.

Wijn uit de Jura is vaak aan de ruige kant en echt-om-iets-bij te eten, dus we waren goed voorbereid: Comté-kaas (want ook uit de regio) en een worstselectie-uit-de-Alpen (wat dan wel niet écht in de buurt is, maar ook een berg, dus, eh, goed genoeg...). Mooie fles, Sic his quos diligo ('dit doen we voor degenen die we liefhebben') op de dop, wat het motto van Arbois blijkt te zijn, het dorpje waar de pelikaan ook de mascotte van is, dus voldoende couleur locale.

Bij schenken valt gelijk de enorme mineraliteit op (beetje een... buskruit-toon?), net als de mooie kleur, en behalve de steengrond valt er ook iets van hele diepe abrikoos te onderscheiden. Mineralen zijn ook duidelijk zichtbaar op het oppervlak, maar helaas vertaalt 'ouillé' niet als 'olievlek' maar heeft het iets met het vullen van vaten te maken, dus die uitleg werkt niet. Afdronk is prettig: inderdaad heel diep steenfruit, bijna vulkanisch, maar allemaal prima in balans.

Het worst-kaas scenario pakte in dit geval goed uit: hoewel deze wijn sec ook prima drinkbaar is, komt'ie in combinatie met voedsel-met-een-eigen mening een stuk beter tot z'n recht. Maar in alle opzichten prettig, deze pelikaan.

Siciliaans rood kan best ruig zijn, maar deze is in de neus gelijk al soort-van-vriendelijk: klein beetje dierlijk, maar vooral fris en fruitig. De wijnmaker zelf beschrijft het als "Accattivante, fresco e originale", waarbij we het met "fresco" wel direct eens zijn, maar we over "boeiend en origineel" nog even moeten nadenken.

Anyway, de afdronk... hele diepe kers, tot een beetje bitter aan toe (mogen we zeggen: drop?), maar zeker niet onplezierig. In principe wel prima om zo te drinken, maar toch een beetje intens, en met 14,5% alcohol natuurlijk sowieso geen aperitiefwijntje. Hamvraag is dus hoe e.e.a. zich bij het eten verhoudt. En dat is, helaas, niet enorm boeiend: zelfs bij de aanbevolen combinatie met geroosterde kruidige groenten, blijft de wijn een beetje naast de kost staan. Wel heel elegant, maar niet op een manier die deze Rosso voor directe herhaling vatbaar maakt.